Mirjam is twee keer draagmoeder voor dezelfde ouders

Inleiding

• Mirjam is getrouwd met Sam
• Zij hebben samen geen kinderwens
• Mirjam is draagmoeder van Ivo en zwanger van een tweede kindje voor dezelfde wensvaders 

Geen kinderwens

Mirjam: Mijn man Sam en ik zijn bijna 11 jaar samen. Wij hebben elkaar leren kennen toen wij studeerden in Wageningen. Het was voor ons al snel duidelijk dat wij zelf geen kinderwens hadden.  

Draagmoeder worden

In die tijd zag ik op tv een serie over stellen met een kinderwens. En hoe groot het verdriet kan zijn als het niet lukt om die kinderwens te vervullen. In die serie zat een draagmoeder zonder eigen kinderen, die heel liefdevol een kindje had gedragen voor twee mannen. Toen zei ik al tegen Sam: “Dat zou ik ook wel willen en kunnen.” Het leek mij bijzonder om iemand te kunnen helpen met zoiets groots. Tegelijkertijd was ik ook best benieuwd naar hoe het is om zwanger te zijn. Ik ben toen meer informatie gaan vergaren over draagmoederschap.  

Ondersteuning

Via Zwanger voor een Ander ben ik in 2020 naar een picknick voor draagmoeders gegaan. Ik vond het heel leuk en leerzaam om alle eerlijke verhalen te horen. Ik vond aansluiting bij deze vrouwen en ook bevestiging dat ik dit misschien wilde doen. Mijn man heeft mij hierin vanaf het begin ondersteund. Hij wist dat ik dit niet zomaar zou doen en dat ik me goed zou laten informeren. Hij vond het belangrijk dat hij de mensen voor wie ik het wilde doen zelf ook aardig zou vinden. Dat leek mij ook essentieel. 

Laagtechnologisch draagmoederschap

Ik wilde laagtechnologisch dragen. Ik verwachtte dat ik vruchtbaar was en had geen zin in extra ziekenhuisprocedures. Ik vond het ook wel bijzonder als er een kindje met deels mijn eigenschappen geboren zou worden. Ik heb nooit gedacht dat het moeilijker zou zijn dan hoogtechnologisch draagmoederschap. Als je een kindje draagt, dan hecht je je daar sowieso aan. Ik wilde geen opvoedkundige rol, maar wél regelmatig contact. Daarnaast wilde ik dragen voor mensen die in dezelfde levensfase zouden zitten als ik. Het leek me gezellig en belangrijk om goed bevriend te raken. 

Contact met de wensvaders

Op Facebook had ik een voorstelberichtje gezien van twee wensvaders dat mij erg aansprak. Ik heb hen een berichtje gestuurd om te vragen of ze het leuk vonden om een keer kennis te maken. We hebben toen een tijdje met elkaar gechat en daarna een keer afgesproken om te gaan wandelen. We waren allemaal hartstikke zenuwachtig, maar het was eigenlijk heel gezellig. Het was voor mij vooral belangrijk dat er een klik was. Later bleken ook andere dingen fijn, zoals dat ze ook van bordspelletjes houden. En dat ze goede familiebanden hebben. Bij de eerste ontmoeting voelde ik direct dat ik dit avontuur met hen verder wilde uitzoeken. Daar hebben we toen ruim de tijd voor genomen. 

Elkaar leren kennen

Van tevoren had ik voor mezelf bedacht dat ik minimaal een jaar de tijd wilde nemen om elkaar te leren kennen. Maar ik had ook tegen de vaders gezegd dat het misschien wel een paar jaar kon duren. En dat het niks ging worden als zij haast hadden. In die periode zijn we bij een kinderwenscoach geweest die ons het proces heeft uitgelegd. Daarna zijn we met een psycholoog gaan praten. Eerst apart van elkaar en later samen. Moeilijke onderwerpen komen makkelijker op tafel met een professional erbij. Ook hebben we allebei een eigen advocaat genomen om alles op papier goed vast te leggen. In dat eerste jaar hebben we ook elkaars ouders allemaal ontmoet. En we zijn met zijn vieren een weekend weggeweest. Dat vond ik belangrijk, om elkaar ook met een ochtendhumeur tegen te komen. Na anderhalf jaar hadden we alles goed op orde en voelden we dat we er klaar voor waren.  

Starten met insemineren

We startten met een oefenronde. We hadden bedacht om in die cyclus één keer te insemineren, om te weten hoe dat ging zodat het een volgende keer iets minder ongemakkelijk zou zijn. En het was ook zeker ongemakkelijk die eerste keer. Op de verjaardag van een van de mannen mochten we testen. Hij kreeg het leukste verjaardagscadeau dat er bestaat: ik was zwanger.  

Zwangerschapskwaaltjes

De zwangerschap verliep heel goed. Ik ben twee of drie weken een beetje misselijk geweest, maar had verder weinig kwaaltjes. Ik was nog nooit eerder zwanger geweest, dus ik vond het wel een beetje spannend hoe het lichamelijk zou zijn. Wat doen de hormonen? En wat hou ik er uiteindelijk aan over? Ik heb me nooit zorgen gemaakt over of ik spijt zou krijgen en het kind zou willen houden. Natuurlijk vroeg ik me wel af hoe het zou gaan en hoe het zou zijn. Maar het voelde goed en ik voelde me gesteund. Ik was wel erg moe, dat was soms lastig om te accepteren. Op een gegeven moment heb ik op kosten van de wensvaders een schoonmaker gezocht. 

De geboorte van Ivo

Aan het einde van de zwangerschap bleek dat de baby niet goed groeide. Bij een controle gaven ze aan dat ze mij die dag al in wilden leiden. Daar had ik helemaal niet op gerekend. Die avond werd er zo’n ballonnetje geplaatst. Sam mocht blijven slapen en de mannen gingen naar huis. Het kon immers nog wel twee dagen duren voor de bevalling op gang kwam. Terwijl Sam sliep, voelde ik toch wel beginnende weeën en ben ik wat heen en weer gaan lopen. In de ochtend heb ik de mannen gebeld of ze rustig naar het ziekenhuis konden komen. De artsen wilden de vliezen breken, waarna de weeën al snel heftiger werden. Ze wilden een schedelelektrode plaatsen bij de baby om de hartslag beter te monitoren. Ik wilde dat de vaders daarover zouden beslissen. Het was immers hun kind. Toen Sam de mannen uiteindelijk belde, stonden ze gelukkig net in de lift.  

Ondertussen was ik vooral bezig met bevallen. Het was spannend, want het ging niet heel fantastisch met Ivo. Maar tegen mij waren ze heel positief. Ik voelde me heel erg gesteund. Sam stond links van me en hield me vast. Rechts stonden de twee mannen. En toen was hij er opeens. Ivo werd bij mij op de borst gelegd. Het was heel bijzonder. Iedereen vond hem heel klein, terwijl ik dacht: dit is gewoon perfect. Dit is gewoon precies hoe hij is. Alsof ik hem al kende. Ik was heel blij dat hij bij mij lag. Op een gegeven moment voelde ik dat dit het moment was om hem aan de mannen te geven. Dat was ook heel mooi en bijzonder. En ook meteen het gevoel: jullie zijn nu vader, het is jullie kind. Zo moet het zijn. 

Mama van Ivo

Intussen is Ivo alweer drie jaar. Ivo noemt mij mama. Dat is eigenlijk heel natuurlijk ontstaan tijdens de zwangerschap. Een van de vaders las een boekje voor zodat Ivo kon wennen aan zijn stemgeluid. Hij benoemde dat Ivo zijn mama alles kon vragen over de bloemen en planten die in dat boekje voorkwamen. Toen merkte ik dat dat eigenlijk wel heel natuurlijk voelde om ‘mama’ genoemd te worden. 

Band opbouwen

Wij zien elkaar vaker dan we van tevoren hadden afgesproken, ongeveer eens per maand. Gewoon omdat we het fijn vinden om elkaar te zien. Niet alleen om Ivo te zien, maar ook om elkaar te zien. Ik vind het fijn om daar tijd voor te maken. We vinden het ook in Ivo’s belang om elkaar regelmatig te zien. Voor zijn ontwikkeling is het belangrijk dat hij zijn moeder kent. Er zijn toch dingen die hij misschien van mij heeft en in mij zal herkennen. Daarom hebben we de frequentie van het contact in het contract van de baby aangepast van vier naar minimaal tien keer per jaar. Als de kinderen oud genoeg zijn en een eigen mening hebben nemen we hun wensen mee in hoe het contact eruit zal zien.  

Tweede zwangerschap

Een broertje of zusje voor Ivo was iets wat we vanaf het begin al een beetje in gedachten hadden. Precies op de dag dat zij mij vroegen of ik dit avontuur nog een tweede keer aan wilde gaan, had ik hen hier ook mee willen verrassen. De zwangerschap verloopt met iets meer kwaaltjes dan de eerste keer. Het voelt wel iets minder speciaal, de papa’s zijn natuurlijk druk met een peuter die aandacht vraagt. Toen ik dat onlangs uitsprak, kreeg ik gelijk weer een heel lief kaartje. 

Reacties uit omgeving

De reacties uit mijn omgeving waren over het algemeen positief. Mijn ouders moesten even wennen aan het idee, maar hebben me heel erg gesteund. Voor Ivo zijn zij opa en oma Poes. Mijn schoonmoeder vindt het nog steeds lastig. Die kan zich niet voorstellen dat je een kind draagt met jouw DNA en het dan kan ‘weggeven’. Ze wil er ook niet over praten. Ik vind het heel jammer dat ik haar niet uit kan leggen hoe mooi het is en hoe zorgvuldig we het aanpakken.  

Leukste kind ooit

Mensen zeggen vaak dat ik helemaal ga stralen als ik over Ivo vertel. Wat draagmoederschap mij heeft gebracht, is dat er nu het leukste kind ooit op de wereld is.  Het is zo bijzonder om mee te maken. Dat hij er is. Zwanger zijn en bevallen. Onze band en onze vriendschap. Een stukje extra familie waar je van op aan kan. Ik heb helemaal zin in wat de toekomst ons brengt!