Maaike is twee keer draagmoeder

Inleiding

• Maaike (42) en haar man hebben drie zonen 
• Ze gunde anderen ook het geluk van een gezin 
• Maaike is draagmoeder van twee dochters voor twee mannenstellen 

Wat als je een onvervulde kinderwens hebt?

Maaike: Ik wilde altijd veel kinderen. Toen ik zwanger was van de eerste realiseerde ik mij: “Wat als je graag kinderen wilt, maar ze zelf niet kunt krijgen? Hoe verschrikkelijk moet dat zijn?” Toen ons gezin compleet was, kwam die gedachte weer naar boven en ben ik me gaan oriënteren op draagmoederschap. 

Afstamming

Vanaf het begin wist ik dat ik draagmoeder wilde zijn onder bepaalde voorwaarden. Voor een kind vind ik het heel belangrijk dat hij of zij weet waar het vandaan komt. Ik wilde een rol blijven spelen in het leven van het kind. Ik koos bewust voor draagmoederschap met mijn eigen eicel. Het leek mij minder ingewikkeld voor het kind als de draagmoeder en eiceldonor dezelfde persoon zijn. Er zijn al zoveel mensen betrokken bij draagmoederschap, en met een aparte eiceldonor wordt het nog ingewikkelder voor het kind om iedereen een plek in zijn of haar leven te geven.  

Oriënteren

Via Stichting Zwanger voor een Ander ben ik mij gaan oriënteren op draagmoederschap. Daarna ben ik in contact geraakt met verschillende stellen. Met één stel had ik een enorme klik. We hebben heel veel met elkaar gesproken. Langzamerhand hebben zij kennisgemaakt met mijn gezin. Soms waren er dingen waar we het niet over eens waren. Je moet alles kunnen uitspreken. Zo kwamen we alleen maar dichter tot elkaar en kwamen we erachter dat wij dit met elkaar wel aandurfden. 

Belang van het kind

In alles wat we afspraken heb ik altijd geprobeerd het belang van het kind voorop te stellen. Dit is mijn wens en we denken dat we het allemaal goed doen, maar hoe is dit later voor het kindje? Dus heb ik altijd gehamerd op wat goed is voor het kind. Niet wat ons eigen belang is als ouders.

Miskraam

De eerste inseminaties waren ongemakkelijk, daarna werd het meer routine. Na drie maanden was ik zwanger, maar dit eindigde in een miskraam. Dat heeft er bij ons allemaal flink ingehakt. Ik had met mijn man nog nooit een miskraam meegemaakt.  Alle vier moesten we een manier vinden om met dit grote verlies om te gaan. In eerste instantie reageerden we daar heel verschillend op en was het even moeilijk om elkaar te vinden. Maar juist doordat we zo’n grote tegenslag samen doormaakten, leerden we elkaar beter kennen, ontdekten we hoe we elkaar konden steunen en groeiden we verder naar elkaar. 

Heel betrokken vaders

Ik werd weer vlot zwanger. De vaders gingen mee naar alle controles. Als ik niet lekker in mijn vel zat, stuurden ze een kaartje of een bloemetje. Mijn man ondersteunde mij in de dagelijkse dingen thuis. Als ik de vaders had gevraagd, waren ze vast ook gekomen om mij te helpen, maar zij wonen veel verder weg. De reisafstand tussen ons viel in de praktijk wel tegen. Aan de andere kant zorgde die afstand er juist voor dat we veel gezellige logeerpartijtjes hadden. 

Omdat ik zwangerschapsdiabetes had ontwikkeld, moest ik in het ziekenhuis bevallen. Samen met het ziekenhuis hadden we een plan gemaakt over hoe we de geboorte voor ons zagen. Mijn man en de vaders zouden bij de bevalling zijn. Na de bevalling moest ik 24 uur in het ziekenhuis blijven en zouden we twee kamers krijgen. 

Hechting en kraamtijd

Tijdens de zwangerschap ben ik veel bezig geweest met hechting. Ik wilde het kindje na de geboorte graag eerst bij mij op de borst. Ik wilde een warme overgang voor de baby en voor mijzelf. Na drie kwartier voelde ik dat het tijd was voor haar om naar haar vaders te gaan. In de kraamtijd heb ik haar nog veel geknuffeld en ook borstvoeding gegeven, dat leek mij ook mooi voor de overgang van haar naar haar vaders. De verzorging deden de vaders, zoals het aankleden en de luiers verschonen.  

De eerste kraamweek brachten we samen door in mijn huis. Daarna ben ik nog een paar dagen meegegaan naar hun huis. Het was voor mij belangrijk om in mijn hoofd een plaatje te kunnen vormen van haar thuis, waar haar bedje stond en waar ze in de box lag. Na een paar dagen voelde ik dat het tijd was om naar huis te gaan, naar mijn eigen gezin. Mijn man heeft me toen weer opgehaald. De terugreis was heftig, maar het voelde ook goed: zoals het moest zijn. 

Nog een keer

Tijdens mijn eerste keer als draagmoeder had ik al in mijn hoofd dat ik nog een tweede keer draagmoeder wilde zijn voor een ander stel met een kinderwens. Ik vond het zo mooi om twee mensen te helpen om ouders te worden. Met het tweede stel waarvoor ik gedragen heb, had ik al contact tijdens de eerste zwangerschap. Niet met de intentie om voor hen te dragen, maar omdat zij ook met draagmoederschap bezig waren en uit dezelfde regio kwamen. Uiteindelijk zijn we toch bij elkaar uitgekomen.  

Ingewikkelde constructie

De eerste vaders hebben het daar wel even moeilijk mee gehad. Niet omdat zij nog een tweede kindje wilden, maar omdat ze mij toch een beetje moesten delen en de situatie hierdoor nog iets ingewikkelder werd. Er kwam nu namelijk nóg een kindje bij dat ook genetisch verwant is aan hun dochter.  

Vertrouwen

In het tweede traject wist ik zelf nog beter wat ik wilde. Dat was voor de wensouders best wel eens lastig. Bijvoorbeeld als het ging over zaken waar zij nog eens rustig over na wilden denken en ik al duidelijk wist hoe ik het wilde. Aan de andere kant wisten zij natuurlijk ook dat ik al een keer draagmoeder was geweest en dat dit goed was gegaan. Ze wisten ook hoe ik over mijn eerste dochter praatte, namelijk met liefde en betrokkenheid. De zwangerschap, bevalling en kraamtijd hebben we in het tweede traject hetzelfde gedaan als in het eerste traject.  

Contact nu

Mijn dochters zijn nu zes en drie. Onlangs zijn ze een keer samen komen logeren. Dat wilde de oudste graag en dat zijn we toen gaan organiseren. Toen zijn ze hier met z’n tweeën twee nachten geweest. Dat was héél intensief, maar ook héél gezellig. Dan is het echt “mama” voor en “mama” na.  

Mijn oudste draagdochter zie ik gemiddeld vijf keer per jaar. Dat heeft ook te maken met ons drukke leven en de afstand. Ik accepteer dat het zo is, maar daar heb ik wel wat verdriet van gehad want mijn behoefte was om haar meer te zien. Mijn jongste draagdochter zie ik zeker eens per maand en zij logeert hier ook vaker. De afstand blijkt toch heel bepalend voor de frequentie van het contact. Mijn kinderen passen bijvoorbeeld ook regelmatig op de jongste en daarvoor reis je niet zomaar even naar de andere kant van het land. 

Mijn kinderen zijn heel trots op hun zusjes. Al vinden ze het soms ingewikkeld om het verhaal aan anderen uit te leggen. Hun zusjes horen er gewoon bij en net als een gewoon zusje, vinden zij ze soms irritant als ze voor de honderdste keer hetzelfde boekje willen lezen. Zelf vind ik het mooi dat ik mijn kinderen heb kunnen laten zien dat het vormen van een gezin ook anders kan. Ik denk dat hun leven rijker is geworden en dat ze met een meer open blik in de wereld staan. 

Limiet aan de constructie

Ik had best nog een keer draagmoeder willen zijn voor een kinderloos stel maar ik word steeds ouder en de risico’s van een zwangerschap worden groter. Bovendien kost een traject tijd en wil je niets overhaasten. Hoe mooi ik het ook vind dat mijn familie gegroeid is, er zit toch wel een soort limiet aan.  

Tips voor draagmoeders en wensouders

Toekomstige draagmoeders zou ik mee willen geven om vooral de tijd te nemen en twijfels serieus te nemen. Blijf dichtbij jezelf. Bijna alle draagmoeders die ik heb gesproken, hebben een stukje meer ingeleverd dan ze van tevoren aangaven te doen. Je verlegt je grenzen net een beetje te snel. Wensouders zou ik mee willen geven om de draagmoeder en haar behoeften te blijven zien, maar ook oog te blijven houden voor haar familie en haar omgeving zoals haar partner, ouders en vrienden. Blijf met elkaar praten, blijf jezelf en deel je onzekerheden want je blijft een leven lang aan elkaar verbonden.