Vader met hulp van een eiceldonor en draagmoeder in de VS

Inleiding

• Olivier had van jongs af aan een grote kinderwens
• Als alleenstaande man koos hij voor draagmoederschap in de Verenigde Staten van Amerika
• Zijn zoontje Joshua is nu drie jaar 

Kinderwens, maar hoe?

Van jongs af aan had ik een grote kinderwens. Omdat ik op mannen viel, dacht ik dat het waarschijnlijk niet zou gebeuren dat mijn wens uit zou komen. Dat was een lastige en eenzame periode. In 2014 bezocht ik een bijeenkomst van Meer dan Gewenst. Daar ben ik me gaan verdiepen in adoptie, co-ouderschap en draagmoederschap. 

Keuze voor draagmoederschap

Adoptie viel voor mij af. Als docent in het basisonderwijs had ik gezien welke strubbelingen een kind kan hebben als het niet weet waar het vandaan komt en wie zijn ouders zijn. 

Co-ouderschap heb ik wel overwogen. Maar ik kende niemand om dit mee te doen en je moet dan bij elkaar in de buurt wonen. Voor een kind en voor mij leek co-ouderschap een onrustige gezinsvorm. 

Draagmoederschap kostte veel geld, maar het was mogelijk. Daar ben ik me op gaan focussen. In Nederland mag je geen oproep doen om een draagmoeder te kunnen vinden en ik wilde dit ook niet zomaar aan iemand vragen. 

In Amerika komt het vaker voor en is er wetgeving voor draagmoederschap. Door het via een goed bemiddelingsbureau te regelen weet je dat de draagmoeder er volledig achter staat. Draagmoeders worden daar psychologisch gescreend en er wordt onderzocht of ze geen financiële problemen hebben.  

Omdat het proces zo veel geld kost, heb ik heel lang en heel veel gespaard. Al het werk dat ik kon krijgen pakte ik aan. 

Draagmoederschap in Amerika

Omdat de wachtlijsten voor altruïstisch draagmoederschap in Canada lang waren, koos ik voor Amerika. Ik snap dat draagmoeders er echt wat voor moeten inleveren en dat je dat niet zomaar doet voor een vreemde. Ik vind het logisch dat daar een compensatie tegenover mag staan. 

Een bemiddelingsbureau kiezen

In de tijd dat ik me aan het oriënteren was op draagmoederschap heb ik twee keer een gesprek gehad met een counselor. Samen met hem heb ik vragen voorbereid die ik aan een draagmoederschapsbureau kon stellen. Ik koos voor een bureau met een hoge waardering en een goede reputatie, die wel wat duurder was. Zij richten zich specifiek op homomannen. 

Eiceldonor

Ik had een plaatje voor ogen dat mijn kind zou opgroeien tussen diens neefjes en nichtjes in het dorp waar ik ook ben opgegroeid. Ik koos voor een blonde eiceldonor zodat het kind precies tussen zijn neefjes en nichtjes zou passen. Mijn kind zou al een andere thuissituatie hebben, daarom zocht ik bewust een donor die op mijn schoonzussen leek.  

Ik heb de eiceldonor vooraf online ontmoet. Het was echt een heel leuk gesprek. Zij stelde mij ook kritische vragen over hoe ik als alleenstaande man een kind op zou voeden. Ik vond het belangrijk dat zij openstond voor contact als het kind later wilde weten wie zijn moeder is. Dit is in Nederland natuurlijk ook wettelijk verplicht. 

Ik had toen al een gespecialiseerde advocaat in de hand genomen, met wie ik dit allemaal had doorgesproken. 

Negen embryo’s

In de coronaperiode lukte het me niet om naar Amerika te vliegen.  Daarom ben ik destijds naar Spanje gevlogen om sperma in te laten vriezen en op te laten sturen naar Amerika. Daarna startte de eiceldonor met het nemen van hormonen. Na de eicelpunctie werden haar eitjes bevrucht met mijn sperma. Uiteindelijk bleven er negen goede embryo’s over. Daarna konden we op zoek naar een draagmoeder. 

Ontmoeting tijdens de zwangerschap

Na de medische controles en het opmaken van de contracten kon de eerste embryo plaatsing plaatsvinden. Helaas mislukte de eerste poging, maar de tweede poging was raak. Rond die plaatsingen werd het contact heel intensief. Na zes weken mocht zij een echo doen en stuurde ze alle foto’s en video’s door. De zwangerschap verliep heel goed. Na 17 weken ben ik naar Amerika gevlogen. Toen hebben we elkaar voor het eerst in het echt ontmoet en ook een echo laten doen. Ik was zenuwachtig, maar zij was heel hartelijk en oprecht. Ze was ook heel open over alles.  

De bevalling

Rond de bevalling had ik voor vijf weken een appartement gehuurd vlak bij het ziekenhuis. Mijn moeder zou met me meegaan. Omdat de draagmoeder eerder een keizersnee had gehad, stond er nu ook een keizersnee gepland. 

Twee dagen voor we zouden vertrekken, braken plotseling de vliezen van de draagmoeder. Ik heb toen direct mijn vlucht verplaatst, maar we konden pas de volgende dag vliegen. Natuurlijk kon ik niet slapen; je weet dat je kind binnenkort geboren wordt. Voor de keizersnede hebben we nog gebeld. Zij beloofde op het kindje te zullen passen alsof het haar eigen kind was. Dat was heel bijzonder. 

Toen we uiteindelijk aankwamen, lag zij daar met de kleine in haar armen. Zij had de eerste 24 uur op hem gepast. Ze vond het ook heerlijk om hem zo lang te knuffelen. Haar zus was speciaal naar het ziekenhuis gekomen om kleertjes te brengen, want die had ze natuurlijk ook niet. Het was heel onwerkelijk. Ik had gedacht dat ik heel erg zou moeten huilen, maar dat gebeurde niet. Het was ook zo’n rollercoaster van emoties.  

Kraamtijd in het buitenland

Wij zijn een nachtje in het ziekenhuis gebleven. De zusters legden uit wat er moest gebeuren en hoe vaak hij moest drinken. 

Toen wij met Joshua naar ons appartement gingen, kwam de draagmoeder om de dag langs om melk te brengen. Zij heeft de eerste twee weken voor hem gekolfd. Haar zus en kinderen kwamen op bezoek om de baby te zien en vast te houden. 

Maar de weken in Amerika waren ook stressvol. Je moet heel veel regelen en er ging van alles mis. Je wilt zo graag naar huis, naar je eigen plek met je eigen spullen. 

Als afsluiter hebben de draagouders ons voor vertrek mee uit eten genomen en nog een laatste knuffel gegeven. Zij snapten ook wel dat ik heel graag naar huis wilde. 

Op Schiphol aangekomen stond de hele familie te wachten. Het huis was versierd en de buren hadden zelfs de vlag uitgehangen. Dat was zo mooi. Joshua was zo welkom. 

Familie

Joshua is nu bijna drie jaar. Afgelopen zomer was ik in de tuin bezig en hij scharrelde zo om me heen. En toen dacht ik: ik ben zo gelukkig. Het ouderschap geeft zoveel voldoening. Ik zou me het niet meer anders voor kunnen stellen. Joshua hoort er helemaal bij hier in het dorp. Ze weten het verhaal; ik ben er ook heel open in om het makkelijker te maken voor Joshua. 

Hij groeit op met zijn neefjes en nichtjes. Hij heeft een hele bijzondere band met mijn moeder die twee dagen per week op hem past. Zij zijn echt twee handen op een buik, dat is heel mooi om te zien. Zonder haar steun en de steun van familie had ik het niet kunnen redden.  

Twee moeders in Amerika

Met de draagmoeder heb ik regelmatig contact. Ik stuur haar foto’s en filmpjes van Joshua en zij stuurt foto’s en video’s van haar kinderen. Met zijn verjaardag en met kerst stuurt zij een cadeautje. Dit jaar kreeg hij bijvoorbeeld een boek waar ze dan ook iets persoonlijks inschrijft. Ik vertel hem dan ook dat hij die van ‘zijn mem’ uit Amerika heeft gekregen. 

Joshua heeft twee moeders. Een biologische moeder en een moeder waar hij negen maanden bij in de buik heeft gezeten. Op zijn kamertje hangen foto’s van hen beiden. Ik heb albums vol foto’s en andere dingen uit Amerika die ik hem kan laten zien als hij daar later vragen over heeft. 

Met de eiceldonor is er nu geen contact, maar als Joshua 16 is mag hij wel contact met haar opnemen. Omdat zij vaker heeft gedoneerd, heb ik voor Joshua uitgezocht of er (half) broers en zussen van hem geregistreerd staan bij de Donor Sibling Register. Als hij ouder is en behoefte heeft aan contact met zijn siblings, dan kan hij ze via dit register vinden. Maar daar kon ik ze (nog) niet vinden. 

Zwaar traject

Wat me is tegengevallen is dat het echt een heel groot traject is. Je doet het stap voor stap. En natuurlijk weet je nooit wat je te wachten staat als je een baby krijgt. Maar er kwam zoveel bij kijken op juridisch gebied. In die eerste weken in Amerika, maar ook daarna in Nederland. Elke drie maanden moest ik bijvoorbeeld anderhalf uur rijden naar de IND om de verblijfsvergunning te verlengen. 

Het heeft twee jaar geduurd voordat ik wettelijk zijn vader was. Pas toen het juridische proces was afgerond ervoer ik rust. Het was echt heel intens. 

Het kan wel

Ik weet nog goed dat ik op die eerste bijeenkomst van Meer dan Gewenst een man sprak over een kind krijgen met hulp van een draagmoeder als alleenstaande man. Hij vertelde mij dat het mogelijk was. Voor mij was dat doorslaggevend. 

Tegen andere mensen in mijn situatie wil ik zeggen dat ze niet moeten denken dat het onmogelijk is. Soms is het pittig, zeker in het eerste jaar, maar daarna wordt het heel natuurlijk. Vraag ook om hulp, misschien zijn er mensen in je omgeving die je willen helpen. Mijn moeder was mijn rots in de branding. Wacht niet te lang. Laat je informeren door professionals. Maak een plan en zet de eerste stap.