Hulp van Canadese eiceldonor en draagmoeder

Inleiding

• Daan (33) en Jeroen (36) hadden allebei een duidelijke kinderwens
• Na een uitgebreide zoektocht kozen zij voor altruïstisch draagmoederschap in Canada
• Toen hun zoontje onlangs 1 jaar oud werd, was draagmoeder Linda daarbij aanwezig 

Kiezen voor Canada

Al vrij in het begin van onze relatie wisten wij dat we samen kinderen wilden. Een paar jaar later zijn we de mogelijkheden gaan onderzoeken. 

Omdat we de wens hadden om fulltime ouder te zijn, kwamen we uit op draagmoederschap. We kwamen in contact met een mannenstel dat een zoontje had via een draagmoeder in Canada. Dit sprak ons aan, omdat het ook om altruïstisch draagmoederschap ging. 

Bovendien merkten wij dat het contact met de Canadezen wat realistischer en nuchterder voelde dan met bemiddelingsbureaus in de Verenigde Staten. Wij zijn toen met heel veel mensen en organisaties in gesprek gegaan. We hadden gelijk al een advocaat in Nederland die met ons meekeek. 

Afspreken met de eiceldonor

De eerste stap in Canada was het vinden van een eiceldonor. Wij vonden het belangrijk dat een eiceldonor niet te jong was en dat haar besluit om eiceldonor te worden weloverwogen was. We vonden het ook heel belangrijk dat een eiceldonor open zou staan voor contact, zodat onze kinderen zouden kunnen weten wie zij is en waar ze vandaan komen.  

Toen we naar Canada moesten voor afspraken en medische onderzoeken in de kliniek, hebben we onze eiceldonor ontmoet. Dat was even spannend, maar ook heel waardevol voor ons alle drie. We hebben nu na de geboorte van Jan nog steeds contact met de haar.  

Draagmoeder zoeken

Pas toen er embryo’s waren, konden we op zoek naar een draagmoeder. De volgende stap was het kiezen van een bureau om in contact te komen met een draagmoeder. In de zoektocht naar een draagmoeder vonden wij het heel belangrijk dat zij altijd open zou staan voor contact. En dat heeft heel goed uitgepakt; we kwamen in contact met Linda. Dat voelde vanaf het eerste moment goed. Linda wilde draagmoeder worden omdat ze heel graag een ander wilde helpen om een gezin te stichten. We hadden dezelfde waarden en hetzelfde beeld van hoe we het voor ons zagen. 

Contact met de draagmoeder

Omdat Linda zelf net een dochter had gekregen, hebben we eerst een half jaar gewacht. In dat half jaar hebben we veel contact gehad. Dan liepen wij bijvoorbeeld door de stad en deelden we een foto dat we naar de markt gingen. Intussen waren we ook bezig met de contracten. In dat jaar zijn we ook op vakantie geweest in Canada en hebben we Linda en haar gezin ontmoet. We hebben een heel weekend samen doorgebracht in een huisje in Niagara Falls.  

Niet alleen naar de kliniek

Toen alles ruim een half jaar later juridisch rond was, kon de eerste embryoplaatsing gepland worden. Linda vond het heel belangrijk- en dat wilden wij ook heel graag- om ons daarbij te betrekken. Dan appte zij: “ik zit nu in de wachtkamer” en even later: “mijn benen liggen nu in de beensteunen”. Of ze richtte haar telefoon op de monitor terwijl de embryoplaatsing gedaan werd. Het was superfijn dat zij ons daar zo bij heeft kunnen betrekken. Dat we het echt samen konden doen. Voor haar was het natuurlijk niet haar eerste zwangerschap, maar het was wel de eerste keer dat ze dit op deze manier deed. Het was voor ons alle drie een grote ontdekkingsreis. 

Geslachts-echo in Nederland

De eerste embryoplaatsing was echt een mijlpaal. Twee weken later mochten we een eerste zwangerschapstest doen en die was positief. Dan ben je nog een beetje voorzichtig tot de eerste echo en de eerste keer dat je het hartje hoort. Dat was elke echo weer spannend. Toen Linda 19 weken zwanger was, is ze samen met haar vriend en hun jongste dochter twee weken bij ons in Nederland komen logeren. Dat wilde zij heel graag: om te zien in welke omgeving de baby terecht zou komen en hoe het kamertje eruit zou zien. Toen hebben we samen een echo gedaan en wisten we dat het een jongetje zou worden. Ook hier hebben we een bijzonder moment van gemaakt. 

Onzekerheid bespreken

Voor Linda was het de eerste keer dat ze draagmoeder was. Zij wist dat dit niet haar kind was, maar ze voelde wel een band. Zij had contact met andere draagmoeders en hoorde ook weleens nare verhalen. Van ouders die het contact na de geboorte ineens verbraken. Dat maakte haar onzeker. Dat merkten wij aan haar en dan vroegen we wel even door hoe het echt met haar ging. 

Bevalling

De bevalling zou met 39 weken ingeleid worden. Een week daarvoor zijn wij naar Canada gevlogen. Linda wilde graag dat wij bij de bevalling zouden zijn. We hebben van tevoren besproken wie de baby als eerste vast zou houden en wie de navelstreng door zou knippen. Wij vonden dit spannend. Voor de hechting leek het ons fijn als de baby gelijk naar ons zou gaan, maar in overleg met Linda hebben we ervoor gekozen dat onze zoon na de geboorte eerst bij haar op de borst zou liggen. Zo kon iedereen even helemaal tot rust konden komen. Daarna zou een van ons de navelstreng doorknippen en zou Linda onze zoon aan ons geven.  

Opmerking van draagmoederschap.nl.

Een geboorte is een zeer intens moment voor de wensvaders, de draagmoeder en het kind. Na de geboorte heeft iedereen, en met name het kind, tijd nodig om op adem te komen. Vroeger werd gedacht dat het belangrijk was dat een kind na de geboorte zo snel mogelijk weggehaald zou worden bij de draagmoeder. Tegenwoordig weten we dat het juist belangrijk is dat het kind na de geboorte kan bijkomen op de borst bij de draagmoeder. Als de draagmoeder en het kind zijn bijgekomen van de geboorte, kan de draagmoeder aangeven wanneer zij het kind aan de wensouders zal overdragen.  

Dat een kind na de geboorte op de borst bij de draagmoeder wordt gelegd, staat de hechting tussen de wensouders en het kind niet in de weg. Het is ook niet zo dat dit het voor de draagmoeder moeilijker maakt om het kind over te dragen aan de wensouders. Het kan juist goed zijn voor deze overgang.  

Hoe jullie de overdracht van de draagmoeder naar de wensouders na de geboorte willen vormgeven, is een belangrijk onderwerp om in counseling te bespreken. 

Kijk voor meer informatie over  hechting bij raagmoederschap   

Kraamtijd in Canada

De hele periode voor en na de bevalling van Jan hebben wij bij Linda en haar gezin in huis gezeten. Dat we hiervoor kozen was deels praktisch omdat zij genoeg ruimte hadden, maar het kwam ook vanuit Linda. Zij had onze zoon negen maanden gedragen en kon zo de tijd nemen voor deze overgang. Zij heeft ook een aantal middagen alleen op Jan gepast. Dat samenzijn was heel bijzonder en soms ook pittig. Je bent eigenlijk vijf weken lang één gezin met elkaar. We hebben daar met elkaar een hele mooie periode van gemaakt. Het was voor ons allemaal heel belangrijk om het op deze manier te doen. Uiteindelijk heeft Linda ons ook naar het vliegveld in Toronto gebracht. Toen heeft ze hem nog een kus en een knuffel gegeven en zijn wij door de douane gegaan. Dat was een heel gek moment. Eigenlijk besef je pas thuis wat je allemaal hebt meegemaakt. Je hebt ineens een kind gekregen in een vreemde omgeving in een vreemd land. Je moet leren hoe je voor een kind moet zorgen en tegelijkertijd moet je ook nog allemaal belangrijke juridische zaken regelen. 

Canadese achtergrond

Jan is nu nog heel klein, maar op zijn kamertje staat een vliegtuigje met de Canadese vlag, en we hebben kinderboekjes meegenomen uit Canada. We hebben laatst Canadese Thanksgiving gevierd. De foto’s van de eiceldonor en de draagmoeder staan hier gewoon in huis. Op die manier proberen wij zijn achtergrond deel uit te laten maken van zijn verhaal. Er zijn geen geheimen. 

Contact met de eiceldonor en draagmoeder

Heel toevallig woont de eiceldonor in dezelfde plaats als onze draagmoeder. Na de geboorte heeft zij Jan drie keer gezien en vastgehouden. We hebben ook foto’s van Jan samen met haar pasgeboren dochter zodat we dit later aan Jan kunnen vertellen en laten zien. We hebben nog regelmatig contact, minder frequent dan met de draagmoeder, maar wel eens in de twee maanden en met belangrijke momenten zoals de verjaardag van haar dochter en die van Jan.  

Linda is hier met de verjaardag van Jan twee weken geweest. Heel speciaal dat zij daarvoor deze kant op kon komen. Met haar hebben we echt elke week nog wel contact. Ondanks dat zij geen actieve rol heeft in de opvoeding, heb je toch een band die je moet onderhouden. Je hebt een soort derde relatie erbij. Het contact is meer en mooier dan we van tevoren hadden verwacht in positieve zin.  

Tips andere wensouders

Andere wensouders die dit willen doen adviseer ik om zich goed te laten informeren als zij naar het buitenland gaan. Zoek een gespecialiseerde advocaat in Nederland waar je mee kunt sparren. Je hebt een hele grote wens waarvoor je eigenlijk alles wilt doen om die in vervulling te laten gaan, maar blijf bij je eigen normen en waarden. Zoek ook contact met anderen die in zo’n zelfde situatie hebben gezeten. Waar je even mee kunt sparren waar je tegenaan loopt. Of om je verhaal kwijt te kunnen. Niet alleen de praktische dingen, maar juist wat er emotioneel bij komt kijken. Dat is echt anders dan bij mensen die niet hetzelfde hebben meegemaakt.