Ervaringsverhaal moeder van een draagmoeder

Inleiding

• Sytske en haar man hebben drie dochters en acht kleinkinderen
• Haar jongste dochter was draagmoeder voor vrienden
• Het draagkindje Max is inmiddels twee jaar 

Op een hoge duin

Sytske: Een paar jaar geleden waren wij met de hele familie een lang weekend op Terschelling. Op de eerste dag vroeg onze dochter of mijn man en ik mee gingen wandelen. Toen we op een hoge duin zaten, zei ze: “Ik moet jullie iets vertellen: Ik zit eraan te denken om draagmoeder te worden.” Mijn eerste gedachte was dat zij dat niet zou kunnen: negen maanden een kind dragen en dan over te dragen aan anderen mensen. Maar ze legde uit dat het iets anders zat. Dat ze een kind zou dragen met een eicel van een ander en dat het voor vrienden was die wij ook kenden. Haar man en zij hadden het goed met elkaar doorgesproken en ook zelfs al met hun kinderen.

Spannend en mooi

Ik zei: als zij er positief tegenover staan, dan zijn wij ook positief en dan vinden we het prachtig. Mijn man had iets meer tijd nodig om erover na te denken, maar hij vond het ook al snel prachtig. We hebben er veel over gepraat. Natuurlijk zette het ook ons leven op zijn kop. We dachten er elke dag aan. We vonden het spannend, maar ook mooi. We hadden er alle vertrouwen in dat het goed zou komen.  

Goed doordacht traject

Het was een lang traject, waar veel bij kwam kijken. We lazen en hoorden er veel over. Elke keer als er een afspraak gepland stond, leefden we mee. Ik vond het ook positief dat alles zo goed doordacht en doorgesproken werd. De embryoplaatsingen waren spannend. Elke keer staken wij weer een kaarsje aan. Je houdt er rekening mee dat het mis kan gaan. Toen onze dochter na de eerste plaatsing een miskraam kreeg, vonden we dat verschrikkelijk. Je weet ook niet of het gaat lukken met de embryo’s die er zijn.  

Zwanger, maar geen oma

Bij de derde plaatsing was het raak. Naarmate de zwangerschap vorderde, groeide ook het vertrouwen. Toen durfde ik het ook meer te delen met anderen. Halverwege de zwangerschap zijn de vaders een keer bij ons op bezoek geweest. Het was heel mooi om echt te zien en te horen hoe het voor hen was. 

De zwangerschap leverde ook grappige situaties op. Toen mijn dochter hoogzwanger was, kwamen we op een vlooienmarkt een kennis tegen. Bij het zien van de buik van mijn dochter, feliciteerde zij mij omdat ik weer Beppe zou worden. Dan moet je uitleggen dat je geen oma wordt. En volgt er een heel verhaal. Zij kreeg er kippenvel van en vond het heel bijzonder. Maar zo’n verhaal vertel je niet zomaar even; je moet er wel de tijd voor hebben. 

De meeste reacties uit mijn omgeving waren positief, maar er waren ook mensen die niet echt reageerden als ik vertelde dat mijn dochter draagmoeder was. Dan vraag je je wel af wat ze er echt van vinden. Maar dat mag ook; niet iedereen hoeft het mooi te vinden. Anderen waren juist héél enthousiast! 

Een groot feest

Aan het einde van de zwangerschap bleek dat de baby in dwarsligging lag en dat het daarom een keizersnede zou worden. Dat was jammer, maar ik heb me er geen grote zorgen over gemaakt. Op de dag van de keizersnede zou ik komen om op te passen op de kleinkinderen. Ik had er zoveel zin in! Maar toen het zover was, had ik corona en kon ik niet gaan. En zelfs toen de baby de eerste dagen met de papa’s bij mijn dochter thuis was, kon ik niet komen, terwijl mijn man wel ging. Ik had hem zo graag even vast willen houden. Dat leek me zo mooi. Nu lag ik thuis. Maar was het ook heel fijn en bijzonder om de foto’s en filmpjes te zien. Het was een prachtige jongen en helemaal gezond. Het was één groot feest. 

Na de geboorte heeft mijn dochter hem ook nog borstvoeding gegeven en een tijdlang gekolfd. Dat vond ik zo geweldig, dat ze dat ook nog mee kon geven. Ook dat het niet ineens afgelopen was. Ik heb ook vaak gedacht aan de andere opa’s en oma’s. Hoe het voor hen zou zijn. Eén van hen werd voor het eerst oma. Voor de papa’s was het natuurlijk ook helemaal geweldig om een kind te krijgen. Daar doe je het allemaal voor.

Heel trots

Later zijn mijn man en ik nog wel op kraamvisite geweest bij de vaders thuis. Dat was heel leuk. Het was heel gezellig en zo mooi om te zien hoe ze met hem omgaan. Toen Max laatst jarig was, hadden we hem een kaartje gestuurd en kregen we een foto en een briefje terug. Dat vind ik heel leuk, want hij hoort ook een beetje bij ons. Via onze dochter krijgen we ook vaak foto’s en video’s van Max te zien. Wij zeggen dan grappend dat hij toch ook een beetje op onze dochter lijkt. Hij heeft wel negen maanden in haar buik gezeten. En tijdens de zwangerschap ook onze stemmen gehoord. Het blijft een wonder. We zijn heel trots op onze dochter, haar man en de kinderen. Het is geweldig om te zien hoe Max opgroeit in één grote familie.   

Een hele ervaring

Andere mensen van wie de dochter overweegt om draagmoeder te worden wil ik meegeven: geniet ervan, want het is geweldig. Probeer je in te leven en leef mee, dat is heel belangrijk. Het is óók spannend en dat mag ook. Wij hadden alle vertrouwen in onze dochter en schoonzoon. Het was heel erg bijzonder om dit mee te maken.